بازی بدون کلام يک، همچون بسياری از کارهای بکت به زبان فرانسوی نوشته شد و بعد توسط خودش به انگليسی برگردان شد. بر اساس در خواستی از طرف دريک مندل، رقصنده و دوست بکت، به سال 1956 نوشته شد و اولين اجرای آن به سوم آوريل 1957 در سالن رويال لندن بر صحنه رفت. در آن زمان اين نمايش پس از نمايش دست آخر به اجرا در آمد.

بازی بی کلام يک
پانتوميی برای يک بازيگر

نوشتة ساموئل بکت

صحرا. نور کور کننده.
مرد از طرف راست به پشت پرت می شود وسط صحنه. زمين می خورد، به سرعت بلند می شود، خودش را می تکاند، می رود به گوشه ای، فکر می کند.
صدای صوت از طرف راست صحنه.
فکری می کند، از سمت راست بيرون می رود.
سريع هول داده می شود وسط صحنه، زمين می خورد، به سرعت بلند می شود، خودش را می تکاند، می رود به گوشه ای، فکر می کند.
صدای صوت از طرف چپ صحنه.
فکری می کند، از سمت چپ بيرون می رود.
سريع هول داده می شود وسط صحنه، زمين می خورد، به سرعت بلند می شود، خودش را می تکاند، می رود به گوشه ای، فکر می کند.
صدای صوت از طرف چپ صحنه.
فکر می کند، می رود طرف راست صحنه، مردد است، بيشتر فکر می کند، می ايستد، می رود به گوشه ای، فکر می کند.
درخت کوچکی از بالای صحنه پايين می آيد. فقط يک شاخه دارد که آن هم دو متر و نيم از زمين فاصله دارد. شاخه به درخت بی بار نخل متصل است، درخت سايه ای روی زمين شکل داده.
او به فکر کردن ادامه می دهد.
صوت از بالا.
رو می گرداند، درخت را می بيند، فکر می کند، می رود طرف آن، زير ساية آن می نشيند، به دستهايش نگاه می کند.
يک عدد قيچی از بالا صحنه پايين می آيد، قيچی کمی با درخت فاصله دارد، با فاصلة يک متر از زمين در هوا می ماند.
او همچنان به دستهايش نگاه می کند.
صدای صوت از بالا.
قيچی را می بيند، آن را بر می دارد و شروع به گرفتن ناخن هايش می کند.
شاخه های نخل درست به مانند سايه بانی بسته می شوند.
قيچی را می اندازد، فکر می کند.
يک تنگ کوچک آب که بهش کاغذی بزرگی چسپيده و رويش نوشته شده آب، از بالای صحنه به پايين می آيد، در ارتفاع دو و نيم متری زمين می ايستد.
او به فکر کردن ادامه می دهد.
صدای صوت از بالا.
به بالا نگاه می کند، تنگ را می بيند، فکر می کند، بلند می شود، می رود و زير آن می ايستد، تمام سعي اش را می کند تا تنگ را بگيرد، منصرف می شود، می رود گوشه ای، فکر می کند.
جعبه بزرگی از بالا به پايين می آيد.
او به فکر کردن ادامه می دهد.
صدای صوت از بالا.
رو می گرداند، جعبه را می بيند، به تنگ نگاه می کند، فکر می کند، می رود طرف جعبه، برش می دارد، آن را می برد و می گذارد زير تنگ، از ايستايی اش مطمئن می شود، می رود روی جعبه، تمام سعي اش را می کند تا تنگ را بگيرد، منصرف می شود، پايين می آيد، جعبه را بر می گرداند سر جايش، می رود گوشه ای، فکر می کند.
يک جعبة کوچک تر از بالا به پايين می آيد.
او همچنان دارد فکر می کند.
صدای صوت از بالا.
رو می گرداند، جعبة دوم را می بيند، به تنگ نگاه می کند، فکر می کند، می رود طرف جعبة دوم، آن را بر می دارد، آن را می برد و می گذارد زير تنگ، از ايستايی اش مطمئن می شود، می رود روی جعبه، تمام سعی اش را می کند تا تنگ را بگيرد، منصرف می شود، پايين می آيد، جهبة دوم را بر می گرداند سر جايش، مردد است، به فکر استفادة بهتری از آن است، آن را زمين می گذارد، می رود سراغ جهبة بزرگ، آن را بر می دارد، می برد و می گذارد اش روی جعبة کوچک، می رود رويش، جعبه ها می لغزند، او به زمين می افتد، سريع بلند می شود، خودش را تميز می کند، فکر می کند.
جعبة کوچک را بر می دارد، می گذارد روی جعبة بزرگ، از ايستايی شان مطمئن می شود، می رود روی آنها، کمی تا تنگ فاصله ندارد، می خواهد آن را بگيرد که تنگ بالاتر می رود و از دسترس اش خارج می شود.
پايين می آيد، فکر می کند، يک به يک جعبه ها را بر می گرداند سر جاهايشان، می رود گوشه ای، فکر می کند.
سومين جعبه که از بقيه کوچک تر است، پايين می آيد.
او همچنان مشغول فکر کردن است.
صدای صوت از بالا.
می چرخد، سومين جعبه را می بيند، نگاه اش می کند، فکر می کند، رو می گرداند، فکر می کند.
سومين جعبه به بالا کشيده می شود و محو می شود.
از کنار تنگ، طنابی آويزان می شود، گره هايی رويش است تا بشود از آن بالا رفت.
او همچنان مشغول فکر کردن است.
صدای صوت از بالا.
می چرخد، طناب را می بيند، به طرف آن می رود، از آن بالا می رود، تا به تنگ می رسد طناب پايين می آيد و او را با خود به زمين می برد.
فکر می کند، به دنبال قيچی می گردد، آن را می بيند، می رود طرفش و آن را بر می دارد، می رود طرف طناب و سعی می کند طناب را قيچی کند.
طناب به بالا کشيده می شود، او را با خود می برد بالا، او به طناب چسپيده، موفق می شود طناب را قيچی کند، به زمين می افتد، قيچی از دستش رها می شود، دوباره به سرعت از جايش بلند می شود، خودش را می تکاند، فکر می کند.
طناب سريع به بالا کشيده می شود و محو می شود.
با آن مقدار طنابی که دارد، کمندی درست می کند تا بتواند آن را به دور تنگ بيندازد.
تنگ به سرعت بالا کشيده می شود و محو می شود.
او می رود به گوشه ای، فکر می کند.
کمند به دست می رود طرف درخت، به شاخه نگاه می کند، می چرخد و به جعبه ها نگاه می کند، دوباره به شاخه نگاه می کند، کمند را می گذارد کناری، می رود طرف جعبه ها، جعبة کوچک را بر می دارد، آن را با خود می آورد و می گذارد زير شاخه، می رود تا جعبة بزرگ را بياورد، آن را بر می دارد و می برد زير شاخه، می گذارد اش روی جعبة کوچک، تامل می کند، بيشتر فکر می کند، جعبة کوچک را بر می دارد و می گذارد روی جعبة بزرگ، از ايستايی شان مطمئن می شود، می چرخد و خم می شود تا کمند را بر دارد.
شاخه به طرف تنة اصلی خم می شود.
حلقة کمند را با دستش محکم می کند، بر می گردد و می بيند که چه اتفاقی افتاده.
کمند را رها می کند، می رود به گوشه ای، فکر می کند.
يک به يک جعبه ها را بر می گرداند سر جاهايشان، بر می گردد سراغ کمند، آن را با خود می برد طرف جعبه ها، حلقه اش می کند و می گذارد روی جعبة کوچک.
به گوشه ای می رود، فکر می کند.
صدای صوت از راست.
فکر می کند، از راست خارج می شود.
سريع پرت می شود وسط صحنه، زمين می خورد، به سرعت بلند می شود، خودش را می تکاند، می رود گوشه ای، فکر می کند.
صدای صوت از چپ.
حرکت نمی کند.
به دستهايش نگاه می کند، به دنبال قيچی می گردد، آن را می بيند، می رود و آن را بر می دارد، شروع به گرفتن ناخن هايش می کند، بس می کند، فکر می کند، انگشت اش را می کشد روی تيغة قيچی، می رود و آن را می گذارد روی جعبة کوچک، می رود به گوشه ای، يقه اش را باز می کند و انگشتش را می کشد دور گردن اش.
جعبة کوچک به بالا می رود و محو می شود، با خودش طناب و قيچی را هم برده.
بر می گردد تا قيچی را بر دارد، می بيند که چه اتفاقی افتاده.
می رود به گوشه ای، فکر می کند.
می رود و می نشيند روی جعبة بزرگ.
جعبة بزرگ از زيرش کشيده می شود. می افتد زمين. جعبة بزرگ به بالا کشيده می شود و محو می شود.
او همان طور روی زمين می ماند، صورت اش رو به سالن است، خيره شده به جلو.
تنگ از بالا به پايين می آيد و در چند قدمی اش قرار می گيرد.
او حرکت نمی کند.
صدای صوت از بالا.
حرکت نمی کند.
تنگ به او نزديک تر می شود و جلوي صورتش تاب می خورد.
حرکت نمی کند.
تنگ به بالا می رود و ناپديد می شود.
شاخه به حالت افقی بر می گردد، شاخه های درخت باز می شوند، سايه ايجاد می شود.
صدای صوت از بالا.
حرکت نمی کند.
درخت بالا می رود و محو می شود.
او به دستهايش نگاه می کند.

دانلود فايل PDF آن:
بازی بدون کلام يک

۱۹ تير ۱۳۸۷

نظر خوانندگان:

Name:


Email Address:


URL:



Comments:

لطفن عدد داخل مستطیل را وارد کنید: