به احترام ریچارد رایت

اخبار مربوط مرگ همیشه کوتاه هستند. برگمان درگذشت، پاواروتی رفت، رادی دار فانی را ودعا گفت و ‏خسرو شکیبایی با ما خداحافظی کرد. خبر روز سه شنبه ۲۶ شهریور هم کوتاه بود: ریچارد رایت درگذشت. ‏مثل همیشه صبح اول وقت باید این طور خبرها به آدم برسد و باعث شود روزت را با پکری شروع کنی...‏
وقتی به گروه پینک فلوید فکر می کنم، چهار مردی را به یاد می آورم که در تابستان سال ۲۰۰۵ در جریان ‏کنسرت ‏Live۸‎‏ آخر شب به صحنه رفتند و برای آخرین (امروز دیگر می شود گفت آخرین بار) زنده کنندة ‏خاطرات تمام نسلهایی شدند که با آنها زندگی کرده بودند.‏
فکر می کنم فرقی است بین فوت یک فرد، با فوت یک عضو از گروه، گروهی که ممکن است هر لحظه ‏دوباره گرد هم بیاید، مخصوصاً اگر آن گروه فقط چهار عضو داشته باشد و نامش پینک فلوید باشد. شاید ‏دردآورتر از مرگ ریک رایت این باشد که ما روزی نیک میسون، دیوید گلیمور و راجر واترز را تنها بر ‏صحنه ای ببینیم که این بار دلیل عدم حضور نفر چهارم، مرگ است، نه مشکلای دیگر. حالا که یکی از ‏بزرگترین رویاهای طرفدارن یکی از بهترین گروه های جهان از بین رفته، تاسف خوردنمان فراتر از غم از ‏دست دادن یک نفر می رود. ما یک فرد را از دست ندادیم، ما یک عضو را از دست دادیم. ما خوانندة ‏دلنشین ترانة "زمان" را از دست دادیم. ما خالق آهنگ "غوغای بزرگی در آسمان" را از دست دادیم. ما ‏همان فرد آرامی را از دست دادیم در کنسرتهای پینک فلوید با آن لباسهای ساده، پشت یک کیبورد بزرگ می ‏نشست و همراه سایر اعضای گروه ما را از خود بی خود می کرد. او بخشی از هویت گروه پینک فلوید بود. ‏و پینک فلوید خودش هویت بخشی از تاریخ قرن بیستم بود. ‏
از وقتی خبر فوت او را شنیدم، چندین بار به آهنگ "غوغای بزرگی در آسمان" گوش داده ام. در ابتدای ‏آهنگ یک نفر چنین جملاتی را بر زبان می آورد: "و من از مرگ نمی ترسم. هر وقت زمان رفتن باشد، می ‏روم. چرا باید از مرگ بترسم؟ دلیلی برای ترس نیست. بالاخره روزی باید رفت." و بعد نوای پیانوی آقای ‏رایت با آوای کلارا تروی در هم می آمیزد و تجسم پر ابهت و عظیمی از مرگ به شما دست می دهد. ‏تجسمی معاصر از مرگ، تجسمی که فقط از ذهن آدمی قرن بیستمی بیرون می آید. و حس مرگ همانا با ‏حس جاری شدن شما در این موسیقی در هم می آمیزد و حس نویی را تجربه می کنید، یک حس ناب. هر ‏بار که به نوای کیبورد آقای رایت گوش می دهید در آن جاری می شوید. کافیست چشمهایتان را ببندید تا ‏خودتان را بر بلندترین نقطة کرة زمین ببینید. و حالا که او رفته امیدوارم با همین نوا "آسمان" او را به آغوش ‏خودش بکشد.‏
بخشی از تاریخچة گروه تاریخ ساز پینک فلوید رفت. گویی که او دیگر نیست، اما تک تک قطعاتی که برای ‏ما به جا گذاشته است همراهمان است. در آرشیوهای قدیمیان است، در کامپیوترهایمان است و در پیشرفته ‏ترین دستگاه های صوتی مخصوص شنیدن موسیقی. گروهی که نسل قبل از من با او زیسته و امروز نسل من ‏با آن دارد زندگی می کند، و مسلماً نسل بعد از من و نسلهای بعد از من هم با آن زندگی می کنند و زندگی ‏می کنند و زندگی می کنند. ‏
تونی کوشنیر نمایشنامه نویس، در جایی خطاب به نمایش موزیکال سوینی تاد می نویسد: "لذت آواز ‏سرمست کننده را مقاومتی نیست و حتماً نباید شکسپیر یا موزارت باشد تا بشود گفت جاودانه است."‏
و "غوغا"های آقای رایت حتماً نباید شکسپیر یا موزارت باشد تا بشود گفت جادوانه است...‏
روحش شاد.‏

6 مهر 1387

نظر خوانندگان: