ناتور عزیز امروز در یک ایمیل نوشت:
«...گم و گورم چندوقت، می‌دانم به شما ربطی ندارد و می‌گویید «خب که چی»، گفتم که اگر یک وقت زنگ زدید و جواب ندادم، نگذارید به حساب چس‌کردن و چیزهای دیگر.»
و بهونه خوبی به من داد که برایش به ترانه از یکی از گروه‌های محبوبم بذارم توی نت.

ترانه «امید‌های بزرگ» از آلبوم زیبای «ناقوس جدایی» اثر گروه پینک فلوید.

می‌توانید آلبوم را از اینجا دانلود.
این شعر واقعاً همیشه حس مرموزی و غیرقابل وصفی برام داشته.
امیدوارم لذت ببرید... امیدوارم کمی ناتور را آرام کند... فقط کمی...

Beyond the horizon of the place we lived when we were young
In a world of magnets and miracles
Our thoughts strayed constantly and without boundary
The ringing of the division bell had begun

فرای افق مکانی که در جوانی‌مان می‌زیستیم
در جهان جذبه‌ها و معجزه‌ها
افکارمان دائماً سرگردان بودند و بی‌مرز
نوای ناقوس جدایی آغاز شده بود

Along the Long Road and on down the Causeway
Do they still meet there by the Cut

کنار جاده‌ی طویل و پایین گذرگاه
هنوز هم آنها برای گسیختن در انتظارند؟

There was a ragged band that followed in our footsteps
Running before time took our dreams away
Leaving the myriad small creatures trying to tie us to the ground
To a life consumed by slow decay

گروهی ژنده پوش قدم‌هایمان را دنبال می‌کردند
می‌دوند پیش از آنکه زمان رویاهایمان ‌را بگیرد
هزاران جانور کوچک برجای می‌گذارند که سعی می‌کنند ما را به زمین میخ کوب کنند
به زندگی‌ای که اشغال انقضا شده

The grass was greener
The light was brighter
With friends surrounded
The night of wonder

سبزه‌ سبزتر بود
روشنایی روشن‌تر
با دوستان گردمان
شب‌های شگفتی

Looking beyond the embers of bridges glowing behind us
To a glimpse of how green it was on the other side
Steps taken forwards but sleepwalking back again
Dragged by the force of some inner tide

به خاکستر پل‌های سوزان در پسمان نگاه می‌کینم
نظری به سبزی که آن طرف داشت
قدم‌ها رو به جلو ولی خوابگردانه بازگشت به عقب
جریانی درونی ما را پس می‌کشد

At a higher altitude with flag unfurled
We reached the dizzy heights of that dreamed of world

در بلندای اعلا با پرچمی برافراشته
به نهایت آن دنیایی رویایی می‌رسیم

Encumbered forever by desire and ambition
There’s a hunger still unsatisfied
Our weary eyes still stray to the horizon
Though down this road we’ve been so many times

هوس و جاه‌طلبی تا ابد سنگینی می‌کند
هرسی است که هنوز ارضا نشده
چشمان خسته‌مان هنوز خیره‌ی افق
با اینکه می‌داینم بارها این راه را تا انتها رفته‌ایم

The grass was greener
The light was brighter
The taste was sweeter
The nights of wonder
With friends surrounded
The dawn mist glowing
The water flowing
The endless river

سبزه سبزتر بود
روشنایی روشن‌تر
مزه شیرین‌تر
شب‌های شگفتی
با دوستان گردمان
غبار سپیده‌دم تابان
آب روان
رودخانه بی‌انتها

Forever and ever

تا ابد و ابدیت

11 مهر 1388

نظر خوانندگان: